Τα κρασιά της Ελλάδας: ιστορία, ιδιαιτερότητες, πού παρασκευάζονται, τι να δοκιμάσετε

Η ελληνική γη ανήκει στις παλαιότερες περιοχές που στέκονται στις απαρχές της ανάπτυξης της οινοποίησης.

Ήπιο κλίμα, γόνιμα εδάφη, άφθονη ηλιοφάνεια και θεραπευτικός θαλασσινός αέρας - ευνοϊκότερες συνθήκες για την καλλιέργεια της αμπέλου και τη δημιουργία αρωματικών ποτών δεν μπορεί κανείς να φανταστεί.

Τα τοπικά αποστάγματα είναι ελάχιστα γνωστά εκτός της χώρας και δεν είναι ιδιαίτερα δημοφιλή, πράγμα που δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν αξιοπρεπή κρασιά στην Ελλάδα. Υπάρχουν πολλά, αλλά αυτά τα ποτά είναι λίγο διαφορετικά από τα προϊόντα που έχουμε συνηθίσει.

Σύντομη ιστορία της τοπικής οινοποιίας

Οι αρχαιολόγοι χρονολογούν τα αρχαία πιεστήρια για την επεξεργασία των καρπών του σταφυλιού που βρέθηκαν στις ελληνικές εκτάσεις στην πέμπτη χιλιετία π.Χ. э.

Είναι πιθανόν ο τοπικός πληθυσμός να ενδιαφερόταν για την παρασκευή κρασιού και πριν, αλλά η διαδικασία ήταν πρωτόγονη.

Το λαμπρότερο στάδιο ανάπτυξης της οινικής τέχνης στην Ελλάδα θεωρείται η περίοδος της Αρχαιότητας.

Εκείνη την εποχή, η αμπελουργία στη χώρα αναπτυσσόταν ενεργά: οι φυτείες επεκτείνονταν, ο αριθμός των καλλιεργούμενων ποικιλιών αυξανόταν και ξεπερνούσε το εκατοστό, δημιουργήθηκαν μοναδικές συνταγές ποτών, εφευρέθηκαν ασυνήθιστες γεωργικές τεχνικές και βελτιώθηκαν οι μέθοδοι αποθήκευσης και μεταφοράς των κρασιών.

Είναι ενδιαφέρον ότι κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου καθιερώθηκαν μοναδικές τοπικές παραδόσεις οινοποίησης, μερικές από τις οποίες οι Έλληνες εξακολουθούν να χρησιμοποιούν μέχρι σήμερα:

1. Ειδικό λύγισμα και δέσιμο των κλαδιών, αφαίρεση των περιττών φύλλων και βλαστών για τη βελτίωση της καρποφορίας των αμπελιών.

2. Η καθυστερημένη συγκομιδή και η ξήρανση των σταφυλιών για την αύξηση της περιεκτικότητας του καρπού σε σάκχαρα.

3. Μερική ξήρανση μούρων για τη δημιουργία γλυκών και εμπλουτισμένων ποτών.

4. Προσθήκη διαφόρων ειδών πρόσθετων στα κρασιά για να τα ελαφρύνουν, να τα αρωματίσουν και να παρατείνουν τη διάρκεια ζωής τους.

   Σε διάφορες εποχές χρησιμοποιούνταν ελαιόλαδο, αμύγδαλα, στάχτη, πηλός, θυμάρι, άνηθος, κουκουνάρια, γάλα, μέλι, κανέλα, μέντα και άλλα συστατικά.

5. Εμβάπτιση των σταφυλιών σε θαλασσινό νερό και προσθήκη του στο γλεύκος.

6. Στράγγισμα και βράσιμο της οινικής μάζας.

7. Η αραίωση παχύρρευστων και έντονα αρωματισμένων ποτών με νερό πριν από την κατανάλωση (η συνήθεια αυτή έχει εγκαταλειφθεί στο παρόν στάδιο).

8. Η χρήση των κρασιών ως φαρμάκων.

9. Η χρήση πήλινων αμφορέων και δερμάτων κατσίκας για τη μεταφορά αλκοόλ.

10. Καπνισμός των αγγείων με κερί μέλισσας ή θυμίαμα.

Με την ανάπτυξη της οινοποιίας σε άλλες περιοχές, κυρίως στην Ιταλία, τα ελληνικά ποτά έχασαν τη θέση τους και άρχισαν να παράγονται κυρίως για εγχώρια κατανάλωση.

Σήμερα, το ενδιαφέρον για τα τοπικά αλκοολούχα ποτά αρχίζει να αναζωπυρώνεται, χάρη στη δημοτικότητα της χώρας στους τουρίστες.

Ιδιαιτερότητες και ταξινόμηση των ελληνικών ποτών

Όταν δοκιμάζετε τοπικά κρασιά, υπάρχουν διάφορα πράγματα που πρέπει να λάβετε υπόψη σας:

1. Η ελληνική οινοποιία βασίζεται σε αυθεντικές αυτοφυείς ποικιλίες, οι ευρωπαϊκές ποικιλίες είναι λιγότερο διαδεδομένες.

   Τα ονόματα των κρασιών καθορίζονται συχνά από τα ονόματα των σταφυλιών.

2. Τα ποτά που παρασκευάζονται στο σπίτι αποδεικνύονται συχνά πιο ενδιαφέροντα από τα δείγματα που παρασκευάζονται στο εργοστάσιο.

   Επομένως, μπορείτε και πρέπει να δοκιμάσετε αγροτικά κρασιά ταξιδεύοντας στη χώρα.

3. Τα τοπικά προϊόντα συχνά περιέχουν διάφορα πρόσθετα και σπάνια είναι εντελώς φυσικά, γεγονός που καθορίζει την ασυνήθιστη γεύση τους.

Η ελληνική ταξινόμηση των ποτών είναι κοντά στην ευρωπαϊκή και περιλαμβάνει 4 κατηγορίες:

1. Εξαιρετικοί οίνοι που παράγονται σε συγκεκριμένες περιοχές με εγγυημένο επίπεδο ποιότητας.

2. Προϊόντα που ελέγχονται κατά προέλευση.

3. Τοπικά κρασιά.

4. Επιτραπέζια ποτά.

Τα ονόματα των κατηγοριών αλλάζουν κατά καιρούς, αλλά η ουσία παραμένει η ίδια.

Οινοπαραγωγικές περιοχές της Ελλάδας

1. Κεντρική Ελλάδα

   Διάσημο για το μοναδικό παλιό κρασί "Recina".

2. Κρήτη (Σητεία, Χανιά, Ηράκλειο)

   Ένα από τα μεγαλύτερα αμπελουργικά κέντρα της χώρας με τα παλαιότερα αμπέλια.

   Τα γλυκά ποτά που παρασκευάζονται από τα φρούτα είναι ιδιαίτερα καλά

   Μαλβάσια και παραδοσιακά προϊόντα από το Ρωμέικο (κρασί Μαρούβας).

   Η λευκή ποικιλία Βιλάνα είναι επίσης κοινή.

3. Νησιά του Αιγαίου (Σαντορίνη, Σάμος, Ρόδος, Πάρος)

   Δημοφιλείς ποικιλίες: Μοσχάτο, Malvasia, Ασύρτικο.

   Η Σαντορίνη φημίζεται για το λικέρ Vincanto και τους αρχαίους αμπελώνες που επέζησαν από την επιδημία της φυλλοξήρας (δεν έφτασε στο νησί).

4. Ήπειρος

   Οι φυτείες βρίσκονται ψηλά στα βουνά, γεγονός που καθορίζει το ιδιαίτερο μπουκέτο των τοπικών κρασιών.

   Το σήμα κατατεθέν της περιοχής είναι το ξηρό λευκό κρασί από την ποικιλία Debina, ενώ μπορείτε επίσης να δοκιμάσετε το ασυνήθιστο ελληνικό Cabernet εδώ.

5. Νησιά του Ιονίου Πελάγους

   Οι γηγενείς ποικιλίες είναι συμπυκνωμένες (Αυγουστάτης, Τσαούσι, Ρομπόλα, Μοσχοφίλερο) και τα ελαφριά, δροσιστικά κρασιά είναι συνηθισμένα.

6. Μακεδονία και Θράκη

   Τα τοπικά ποτά από το Ξινόμαυρο είναι ιδιαίτερα καλά.

7. Πελοπόννησος (Νεμέα)

   Μια δημοφιλής περιοχή μεταξύ των φίλων του οινοτουρισμού, όπου παράγονται καλά λευκά κρασιά και εξαιρετικά ερυθρά από την ποικιλία Αγιωργίτικο.

8. Θεσσαλία

   Στις εύφορες περιοχές κοντά στις ακτές του Αιγαίου, παρασκευάζονται εξαιρετικά ερυθρά ποτά από γηγενείς ποικιλίες.

Ελληνικά κρασιά που πρέπει να δοκιμάσετε πρώτα και κύρια

1. Ρετσίνα

   Εξωτικό ποτό με ανοιχτό λεμονί χρώμα και ρητινώδη επίγευση από φρούτα του Σαββατιανού.

   Μερικές φορές μπορεί να βρεθεί σε ροζ χρώμα. Αυτό το ασυνήθιστο ελληνικό κρασί παρασκευάζεται σύμφωνα με αρχαίες συνταγές με την προσθήκη ρητίνης πεύκου.

   Η περιεκτικότητα του ποτού είναι περίπου 11%.

   Απολαμβάνεται καλύτερα διατηρημένο με απλή ψύξη (7-8 °C) παρέα με πικάντικα πιάτα, τυριά, φρούτα και θαλασσινά. Δεν αρέσει σε όλους.

2. Ασύρτικο

   Κομψό λευκό κρασί με λεπτό μπουκέτο εσπεριδοειδών.

   Τα καλύτερα παραδείγματα παράγονται στο νησί της Σαντορίνης.

   Καλό με θαλασσινά και παχιές λιπαρές σάλτσες.

3. Μαυροδάφνη

   Ποτό με έντονο γκρανάτο χρώμα με μετάβαση στο μαύρο.

   Πυκνό γλυκό κρασί με αρώματα σοκολάτας, βανίλιας, καραμέλας, λουλουδιών και φρούτων.

   Ταιριάζει καλά με επιδόρπια υψηλής θερμιδικής αξίας με κρέμα, κακάο και ξηρούς καρπούς.

4. Robola

   Ένα από τα πιο δημοφιλή λευκά ελληνικά κρασιά. Ιδιαίτερα καλά προϊόντα των Επτανήσων.

   Παράγεται σε διάφορα στυλ: από ένα ελαφρύ, ευχάριστο ποτό με γεύση λεμονιού μέχρι ένα δυνατό, αναζωογονητικό απόσταγμα με πικάντικη επίγευση.

   Ταιριάζει καλά με θαλασσινά.

5. Αγιωργίτικο

   Κόκκινο κρασί από την Πελοπόννησο, που παρουσιάζεται σε διάφορες παραλλαγές: από απλά φρουτώδη ποτά με άρωμα κερασιού μέχρι πλούσια, φωτεινά δείγματα με σύνθετο πικάντικο μπουκέτο.

   Συνδυάζεται τέλεια με τα παραδοσιακά ελληνικά πιάτα.

6. Xinomavro

   Ένα πρωτότυπο ρουμπινί ποτό με λεπτό, ευγενές άρωμα.

   Καλό όταν παλαιώνεται με ζυμαρικά, κόκκινο κρέας και πουλερικά.

7. Moschofilero

   Ντελικάτο ροζ κρασί με ελαφριά οξύτητα, λουλουδάτο άρωμα και γεύση εσπεριδοειδών.

8. Μανδηλαριά

   Ένα πλούσιο ρουμπινί ποτό με αρμονικό άρωμα, χαμηλή περιεκτικότητα σε αλκοόλ και υψηλή οξύτητα.

Κάθε περιοχή έχει τους δικούς της άξιους παραγωγούς.

Η γεύση του ίδιου ποτού διαφέρει ανάλογα με τον παραγωγό και την περιοχή προέλευσης.

Εκσυγχρονίζω: 13.11.2018

Κατηγορία: Κρασί και βερμούτ