Hoegaarden bier: geschiedenis, productietechnologie, soorten, hoe te drinken, legendes

Belgische schuimende drank "Hoegaarden", geproduceerd in de regio met dezelfde naam in het noorden van het land, verschilt fundamenteel van klassieke bieren. Bovendien betreft het verschil niet alleen de smaakkenmerken, maar ook het uiterlijk, de productietechnologie en de gebruikte grondstoffen.

Het meest opmerkelijke dat nieuwe proevers van het Belgische product verrast, is de lichte tint, waardoor het bier wordt genoemd "wit", en troebele consistentie, waarvan de reden het gebrek aan filtratie is. Niet minder interessant is de geschiedenis van het verschijnen van een ongewone drank, omgeven door mythes en verbazingwekkende toevalligheden.

De geschiedenis van het bier van Huguarden

Het is een bekend feit dat de verspreiding van de wijnbouw in de Middeleeuwen werd vergemakkelijkt door kerkelijken: veel kloosters begonnen met de productie van druivendranken.

In sommige landen, zoals Israël of Montenegro, zijn orthodoxe kloosters tot op de dag van vandaag centra van wijnproductie. Maar er zijn weinig gevallen waarin monniken zich met brouwen bezighielden.

Maar het zijn de Belgische geestelijken die verantwoordelijk zijn voor de creatie van de witschuimende alcohol. Het is niet bekend wat de aanleiding was voor de oorspronkelijke experimenten, maar pas in de XVe eeuw begonnen de kloosters van Hoegaarden bier te brouwen van tarwe- en gerstemout.

Eerst vonden de makers van de nieuwe alcohol het te zuur, dus voegden ze kruiden toe: sinaasappelschil en koriander. Gelukkig was er in België geen tekort aan exotische kruiden en specerijen: België maakte in die tijd deel uit van Nederland, de eigenaar van vele rijke koloniën.

De schuimende alcoholische drank werd al eerder geproduceerd in Hugarden: het dorp was in wezen één groot brouwcentrum - in de XVIII eeuw werkten hier meer dan 30 gespecialiseerde boerderijen en een honderdtal mouterijen. Met de opkomst van een nieuwe, zeer succesvolle drank is de economische activiteit in de regio verder opgeleefd. Veel lokale bedrijven hebben de technologie overgenomen.

Tegen het midden van de XX eeuw was de brouwerij-industrie in Hoogarden in verval geraakt. Met de sluiting van de laatste fabriek voor de productie van tarwealcohol dreigde witbier in de vergetelheid te raken. De lokale bevolking besloot echter om de originele technologie te behouden.

De eigenaar van een melkveebedrijf begon de drank te produceren en plaatste een kleine brouwketel in de schuur.

Na verloop van tijd werd de productie uitgebreid: In 1985 bereikte de jaarlijkse productie 75.000 hectoliter en werden leveringen aan de VS georganiseerd. De brouwerij werd genoemd naar de monniken "De Kluis" (in vertaling - "de kelder").

Het bedrijf beloofde na verloop van tijd uit te groeien tot een grootschalige fabriek, maar een plotselinge brand verwoestte het volledig. Maar het witbier had deze keer geluk: het recept bleef bewaard en de productie van de drank werd opnieuw opgestart dankzij de actieve deelname van de plaatselijke bevolking aan de restauratie van de fabriek.

Vandaag is Huguarden bier de populairste schuimlikeur in België en wordt het zeer gewaardeerd in het buitenland: in Noord-Amerika, Europa, Australië, China, Singapore.

De onderneming zelf is sinds 1989 in eigendom "InBev".

In Rusland wordt het product verkocht als "bierdrank" vanwege de kruiden die het bevat. Binnenlandse productie "Hoagarden" in de brouwerijen in Klin en Omsk. Proevers zeggen dat de lokale versie in veel opzichten inferieur is aan de Belgische versie.

De technologie om Hugarden bier te produceren

Naast de traditionele gerstemout, hop en gist bevat het ook tarwe, sinaasappelschil en koriander. De methode om de drank te maken verschilt ook van de klassieke methode. Het omvat de volgende fasen:

1. Bereiding en zuivering van mout

   Gerstkorrels worden gekiemd, gedroogd, gemalen en gemalen.

2. Het maischen van het wort

   Een mengsel van mout, tarwe en water wordt gebrouwen in een speciaal compartiment, waar het geleidelijk wordt verwarmd tot 75 °C.

   Hierdoor wordt tarwe-gerstzetmeel omgezet in suiker.

3. Filtratie

   Het wort wordt ontdaan van onoplosbare residuen en naar de kookketel gestuurd. Afval gaat naar veevoer.

4. Koken

   Het wort krijgt een warmtebehandeling bij 103 °C en wordt gesteriliseerd. In dit stadium worden schil, koriander en hop toegevoegd.

5. Belichting en koeling

   Kruiden en hop worden geëxtraheerd, het mengsel wordt gekoeld tot 19 °C.

6. Hoge gisting

   Gist wordt toegevoegd aan het wort, waardoor het de tijd krijgt om suiker om te zetten in alcohol en koolzuurgas.

   Gisting duurt 5 dagen bij 18-25 °C.

7. Afkoeling en rijping

   Het bier wordt afgekoeld tot 18 °C, naar speciale containers (tanks) overgebracht voor gisting gedurende 3-4 dagen, waarna de gist wordt afgescheiden en gepasteuriseerd.

8. Bottelen en tweede gisting

   De drank wordt verdeeld in flessen en vaten, een extra portie gist, een beetje suiker wordt toegevoegd en op het vuur gezet.

   Bij een temperatuur van 21-25 °C vindt een tweede gisting plaats, waarbij koolzuurgas wordt geproduceerd dat nodig is voor het verkrijgen van een weelderig schuim.

   Het proces duurt 1 tot 2 weken, afhankelijk van het volume van het vat.

Soorten Hoegaarden bier

1. Hoegaarden Wit

   De klassieke versie van Hoegaarden bier. Bier gebrouwen volgens oude kloosterrecepten: lichtgeel, troebel, met luchtig schuim. Sterkte: 4,9%.

   Smaak is zacht, licht, zoet en zuur, met een delicaat kruidig citrusaroma.

   

2. Hoegaarden Rosée

   Een ongewoon roze bier, waarvan het idee werd geïnspireerd door lokale legendes over een jampotje.

   Het hoogtepunt van de drank is de frambozensmaak en de delicate kleur. Alcoholpercentage: 3%.

   

3. Hoegaarden Agrum + alcoholvrije versie

   Een drankje met de smaken van pompelmoes, sinaasappel en mandarijn. De smaak bevat inderdaad de aangegeven citrusvruchten, maar de afdronk is heel anders en teleurstellend. Alcoholpercentage: 2 %.

   

4. Hoegaarden Kiwi & Munt

   Een interessante drank met kiwi- en muntsmaak. De smaak wordt verkregen door geconcentreerd kiwisap toe te voegen, terwijl de munt wordt gecreëerd door een levensmiddelenaroma. Alcoholgehalte: 2%.

   

5. Hoegaarden Veenbes

   Drank met veenbessensmaak. Het is vermeldenswaard dat de smaak van de bes uiterst zwak is en slechts vaag lijkt op veenbessen. Sterkte: 2%.

   

6. Hoegaarden Citroen & Limoen + alcoholvrije versie

   Een goede combinatieoptie "geel en groen". Een verfrissende smaak van citroen en limoen, ook met de toevoeging van sap uit het concentraat. Alcoholgehalte: 2%.

   

7. Hoegaarden 0.0

   Een alcoholvrije versie van de traditionele Hoogarden. Het verschilt van zijn alcoholische tegenhanger door zijn meer zure smaak.

   

Het assortiment omvat ook verschillende versies van de fruitige Hoogarden: sterk "Hoegaarden Verboden Vrucht" (8,5%) en lage alcohol "Hoegaarden Radler Citroen" & Limoen", "Hoegaarden Radler Agrum" (2%). Onlangs werd een nieuw product gelanceerd op de Russische markt "Hoegaarden Grapefruit".

Hoe drink je Hoegaarden bier

De fabrikant raadt aan om Hoegaarden op de volgende manier te proeven:

1. Giet 2/3 van de inhoud van de fles in een schoon, goed gekoeld zeshoekig glas.

2. Draai het vat rond in de lucht om de gist, die zich op de bodem heeft afgezet, te doen herleven.

3. Giet de rest van het bier in het glas en geniet van de smaak.

Klassieke Hoegaarden moet worden gekoeld tot 3°C alvorens te drinken, fruit- en speciale versies tot 5-6°C.

Zet het lege glas even in de vriezer voor het inschenken.

Lekker bij kaas, gevogelte, schelpdieren, vis, snacks, gesneden citroen.

Legenden van Hoegaarden

1. Betrouwbare feiten over Belgisch witbier zijn nauw verweven met mythes, wat zijn geschiedenis nog interessanter maakt

   Het is bekend dat de drank in de XVII-XVIII eeuw werd voorgeschreven als remedie tegen vitaminetekort vanwege het gehalte aan chroom en B-vitaminen.

2. Bij gebrek aan speciale bierglazen op het platteland werd Hoegaarden oorspronkelijk rechtstreeks in jampotten geschonken

   De lokale stamgasten hielden zo van de fruitige smaak van de schuimende drank dat de vaten zeer lang werden gebruikt.

   Later werd op basis daarvan de beroemde Hugarden ontwikkeld "Hoegaarden" een glas met zes zijden.

   Deze vorm heeft trouwens ook een praktisch voordeel: door de verdikte wanden kun je het bier langer koud houden.

3. Er is nog een lokale legende verbonden aan het oorspronkelijke vat

   Er wordt gezegd dat in dorpsbars een speciale sleutel werd gebruikt om glazen te verwijderen uit de handen van klanten die te lang bleven staan.

4. Een ander verhaal uit Hoogarden is een beetje een grap

   Het gerucht gaat dat rond de 16e eeuw, lokale brouwers "geadopteerd" en voedde een weesjongen op die van jongs af aan alle fijne kneepjes en geheimen van het maken van de tarwedrank leerde. De ontvanger Klaas genoemd.

   Naarmate hij ouder werd, begon de jongeman de beste bieren te proeven en ging hij van het ene etablissement naar het andere.

   Tijdens het seizoen dronk hij elke dag 8 pullen witte alcohol en werd later de beste brouwer van de streek.

   De liefhebber van schuim leefde 100 jaar en liet na begraven te worden in een biervat.

   Volgens de legende ging zijn wens in vervulling en staat het monument voor Klaas nog steeds op de binnenplaats van de fabriek.

Update: 14.03.2019

Categorie: Bier en cider