Co oznacza piwo rzemieślnicze: krótko i jasno w pigułce

Piwo rzemieślnicze - prywatny napój alkoholowy produkowany w małych partiach, w którym główny nacisk kładziony jest na smak, aromat i konsystencję piwa.

Piwowarzy rzemieślniczy to prawdziwi eksperymentatorzy, którzy poszukują nowoczesnych technologii, klasycznych receptur i piwnych trendów.

W skrócie

Piwo rzemieślnicze, lub jak je nazywamy piwo rzemieślnicze, jest:

1. Oryginalne lub stare receptury warzone według unikalnej receptury w minibrowarach.

2. Piwo z tradycyjną bazą, która zawiera 50% słodu, ale z dodatkiem wszelkiego rodzaju dodatków (czekolada, chili, przyprawy, pył księżycowy, a nawet homar), które sprawiają, że napój jest wyjątkowy.

3. Prawdziwa sztuka, która nie wiąże się z osiąganiem dużych zysków i produkcją przenośnikową jednej odmiany (z wyjątkiem vintage), ponieważ prawdziwe piwo rzemieślnicze jest produkowane w małych partiach, nigdy się nie powtarza.

4. W 100% naturalny skład bez żadnych chemicznych dodatków.

Historia piwa rzemieślniczego

Wszystko zaczęło się wraz z pojawieniem się pierwszych mini-browarów w Wielkiej Brytanii, co doprowadziło do powstania "rewolucji rzemieślniczej". Najbardziej wyrazistym przykładem jest browar Bill Urquhart, założony w 1975 roku w wiosce w hrabstwie Willingbro. Ale w Anglii, z jej tradycyjną obfitością lokalnych browarów, szał na małe browary nie przyjął się, mimo że wykazały się one dużą elastycznością w zakresie asortymentu produktów, zdolnością do szybkiego reagowania na potrzeby klientów oraz innowacyjnością i eksperymentowaniem...

Triumfalny marsz dookoła świata rozpoczął się w Ameryce. Kiedy podczas Wielkiego Kryzysu w 1930 roku autentyczne małe browary zbankrutowały i zostały wykupione przez rynkowych gigantów Budweisera i Millera, co doprowadziło do utraty indywidualności amerykańskiego piwa. A potem Amerykanie zaczęli warzyć piwo o oryginalnych smakach, najpierw w małych ilościach dla siebie i przyjaciół, a potem dla większej liczby osób.

Pierwsze słowo "rzemiosło" została ogłoszona w 1983 roku, kiedy to magazyn "New Brewer" opublikował artykuł Vinsona Cottona "Craft Brewing Comes of Age" o browarze w Seattle, nazywając go mikrobrowarem (browar rzemieślniczy).

Dwa lata później Cotton zdefiniował piwo rzemieślnicze: "Używam terminu browar rzemieślniczy do opisania małego browaru, który wykorzystuje tradycyjne metody i surowce do produkcji rzemieślniczego, bezkompromisowego piwa sprzedawanego lokalnie. Nazwałem to Prawdziwym Piwem".

Dopiero 35 lat później rzemieślnicza produkcja z dwóch lub trzech małych prywatnych browarów stała się tak popularna, że była w stanie dyktować rynkowi własne warunki.

Wszystko, co musisz wiedzieć o piwie rzemieślniczym

Amerykańskie i europejskie odmiany definicji piwa rzemieślniczego i piwowarstwa rzemieślniczego są najprawdopodobniej kryteriami, według których oceniany jest produkt, co pozwala określić główną różnicę między piwem rzemieślniczym a zwykłym piwem.

Warto zauważyć, że amerykańska definicja została podana i ustalona przez American Brewers Association:

1. Browar powinien być mały i produkować nie więcej niż 6 milionów baryłek piwa rocznie.

2. Swoboda działania. Oznacza to, że 75% kapitału browaru musi być własnością browaru.

3. Tradycyjność. Podstawą piwa powinien być słód (co najmniej 50%), a wszelkiego rodzaju dodatki (warzywa, owoce, zioła, orzechy, przyprawy) powinny poprawiać smak. Ale jeśli piwowar próbuje obniżyć koszty, dodając różne dodatki, to nie zostanie uznany za producenta rzemieślniczego.

Definicja europejska jest mniej uregulowana, ale nadal pojawia się w literaturze piwnej i mówi o tym, że produkcja napoju nie powinna opierać się na celu komercyjnym, ale na kreatywnym, innowacyjnym i eksperymentalnym komponencie. Innymi słowy, piwowar powinien szukać nowych smaków, eksperymentować z podstawowymi recepturami i tworzyć arcydzieła, ale bez zysku finansowego.

Pierwsza (amerykańska) definicja wygląda logicznie. Jest dość jasna i mierzalna. Jest to rzeczywiście kryterium, które można spełnić lub nie.

Produkcja piwa rzemieślniczego w Rosji

Rosyjskie przepisy bardzo utrudniają życie małym browarom. Jeśli dodasz jakikolwiek dodatkowy produkt do klasycznej receptury, nawet łyżkę miodu, musisz natychmiast zarejestrować nowe piwo. Ale oprócz papierkowej roboty, kosztuje to dużo pieniędzy. Niektórzy producenci piwa rzemieślniczego są zmuszeni do nielegalnej pracy lub rezygnacji z kreatywnych eksperymentów, co jest sprzeczne z piwowarstwem rzemieślniczym.

Najpopularniejsze rodzaje piwa rzemieślniczego

1. Pale Ale

   Lekkie piwo rzemieślnicze o wyrazistym słodowym smaku i charakterystycznym aromacie chmielu i karmelu.

2. India Pale Ale

   Jest to bardziej odurzająca wersja pale ale z wyraźnym aromatem chmielu, który może zawierać nuty owocowe, kwiatowe lub sosnowe.

3. Piwo rzemieślnicze IPA

   Najpopularniejsze piwo wśród piwowarów amatorów, ponieważ jest bardzo łatwe do uwarzenia. Ten napój rzemieślniczy jest uważany za najpopularniejszy w Rosji.

4. Porter

   Bardzo ciemne piwo, które łączy w sobie zarówno słodycz, jak i goryczkę, a jego aromat zawiera bogate nuty słodu. Charakterystyczną cechą porterów są nuty winne z nutami czekolady lub kawy, które są wyczuwalne w większości wersji tego typu.

5. Stout

   Ciemne piwo typu ale warzone przy użyciu palonego słodu uzyskanego przez prażenie ziarna jęczmienia z dodatkiem słodu karmelowego. Pierwotnie warzone w Irlandii jako rodzaj porteru..

6. Sour Ale

   Cierpkie piwo z przyjemną kwaskowatością, prawdziwy letni trend. Sfermentowany, pienisty napój dzięki dzikim drożdżom.

Należy pamiętać, że trwałość piwa rzemieślniczego zależy bezpośrednio od mocy napoju. Im wyższa zawartość alkoholu, tym dłużej napój jest przechowywany.

Jeśli pienisty napój ma moc 4%, okres przydatności do spożycia nie przekracza 3 miesięcy, podczas gdy piwa rzemieślnicze o mocy od 4 do 6% można przechowywać przez około 6 miesięcy. Piwo o zawartości alkoholu powyżej 6% może być przechowywane przez ponad sześć miesięcy.

Aktualizacja: 11.12.2017

Kategoria: Piwo, Cydr, Ale